Van alle mannen op de wereld heb ik bij verre de beste band met mijn opa en van alle mensen in de wereld komt het nog het hardste bij mij aan als hij pijn heeft. Vandaag is zijn oudste broer (70) overleden aan kanker. Het zat er al aan te komen maar toen ik vanmiddag de telefoon opnam met een huilende oma aan de lijn die me vertelde dat Ome Hans was overleden sloeg dat in als een bom. Snel gaf ik de telefoon aan mijn opa die bezig was met het bureau in de computerkamer en hij begon zacht te snikken. Ik zag de pijn en verdriet in zijn ogen, en ik zag ook hoe hard hij probeerde zich groot te houden. Het deed me zoveel pijn om hem zo te zien en ik wilde niet huilen dus ben ik naar beneden gegaan. Toen hij weg ging (want hij wilde persé zijn werk afmaken) gaf ik hem een omhelsde ik hem zonder iets te zeggen. Ik hoorde hem snikken en snel liet hij me los. Hij is nou eenmaal geen persoon die huilt in het openbaar. Volgens mij kan ik zelfs met zekerheid zeggen dat ik hem nog nooit heb zien huilen. Na al die keren dat hij er voor mij was, is het nu tijd dat ik er voor hém ben.

Ik ben gebroken, echt.

Toen ik nog gedwongen 4 keer per week wiskunde had zagen mijn lesuren er ongeveer zo uit.
Ik zou het bijna gaan missen.

08:16 uur | onmenselijke vroegte
Ik heb nu één of andere bijzonder interessante les over... ja waar gaat het eigenlijk over? Mijn gedachten dwalen af naar pakjesavond 1998 toen ik bovenop de stapel cadeautjes een brief met gebrandde randjes en een rode strik eromheen vond waarin de goedheiligman tot zijn grote spijt moest mededelen dat hij het dit jaar zó druk had dat hij niet langs kon komen. Huilend verscheurde ik de brief en zelfs de 'Baby Sofie' die ik kreeg kon het niet goedmaken. Ik heb het die stomme nep sinterklaas nooit vergeven.

"Dewi?" zegt 'ze' terwijl ze het microfoontje op haar borst bijna ín haar mond houd.
(Het microfoontje dient overigens als ondersteuning van haar stem, omdat ze die anders kwijt raakt. Ik kan het me niet voorstellen)
-glazige blik a la dewi-
"Voor vrijdag moeten paragraaf 1 tot en met 5 af!"
"Hoofdstuk wat?"
Ik schud mijn hoofd en terwijl haar snerpende stem het woord PARAGRAAF herhaalt (maar een paar mensen begrijpen de nadruk op de R-en in dat woord en krijgen nu net als mij de neiging om spastische bewegingen te maken en over de grond te gaan rollen bij de herinnering aan die mooie tijd die we doorbrachten in lokaal 56) voel ik een koude rilling over mijn rug gaan en vraag ik mezelf af in welke nachtmerrie ik ben beland.

08:39uur | teveel informatie
Het lijkt me tijd om naar de WC te gaan. In die 5 minuten dat ik al met pijn naar die vreselijke stem luister en dingen als tangens, cosinus en andere rare benamingen voor knopjes op de rekenmachine langskomen begin ik langzaam pijn in mijn hoofd te krijgen.

08:44 | goede voornemens
Ik heb mezelf beloofd nu echt goed op te gaan letten.
Van nature ben ik namelijk heel leergierig.

08:45 | uiterste concentratie
Wat voor weer zou het zijn in Gran Canaria?

09:00 | vrijheid
De bel kwam als licht in het donker, warmte op een koude winterdag, als een startschot waarna het lokaal binnen no-time leegliep.
En ik pakte mijn spullen in en verliet als één van de laatste de klas, zoals gewoonlijk.

-------------------------------------------------
Ik heb trouwens vakantie, het lijkt alsof ik de enige ben in blogland, nee toch? Vandaar misschien deze plotselinge terugblik op mijn wiskundelessen, het is maar wat je leuk vind in je vakantie.

De wil om op te staan voor 10 uur 's ochtends is op het moment gedaald tot 0,0. Om op tijd aanwezig te zijn in het eerste lesuur lijkt een onmogelijke opgave, een strijd, een gevecht dat ik steeds weer verlies. De absentielijst in magister op de schoolsite heeft een scrollbar gekregen en geloof me, daar hoef je niet trots op te zijn. Dit ziet er dus niet echt uit als het beeld van een uiterst goede leerling, maar toch ben ik stiekem wel erg trots op mijn cijfers. De laatste keer dat ik geen een onvoldoende op mijn rapport had kan ik me niet eens meer herinneren. Wat voor de meeste mensen misschien heel normaal is, voor mij niet.

Nederlands: 8
Duits: 6
Engels: 8
Geschiedenis: 7
Maatschappijleer: 6
Maatschappijwetenschappen: 7
Informatica: 8
Lichamelijke opvoeding: 8
Dans: 9
CKV: 7

Ik heb mezelf echt verbaasd en nu, vakantie! Vrijheid, uitslapen, brak in je joggingspak, carnavallen?

[edit]Nieuwe layout! dit keer met Kanye West, omdat hij stijl heeft, ik zijn nieuwe muziekstijl erg vet vind en omdat ik met deze shoot gewoon iets móest doen.[/edit]

Dames, heren. Ik ben getagged door Alice!

A. Four places that I go over and over:
1. School
2. Dansschool
3. De WC
4. Het kamertje van Mr. Sluijs waar je je moet melden wanneer je de klas wordt uitgestuurd, tot mijn grote spijt.

B. Four people who email me (regularly):
Mailen is zo 2007, haha. Nou ik krijg dagelijks mailtjes met meldingen van Hyves en daarnaast de nieuwsbrief Highsnobiety.com, telt dat?

C. Four favorite smells:
1. Boslucht, graslucht, bomenlucht whatever it might be.
2. Het geurtje van B.
3. De wasverzachter die mama gebruikt op pasgewassen kleren
4. Wanneer je rond half 6 thuiskomt en in je buurt allemaal geuren van bakkend vlees ruikt.

D. Four places I would rather be right now:
1. Op de boot naar één of ander luxe tropisch eiland.
2. Hoog in de lucht, op weg naar New York City om een nieuwe toekomst tegemoet te gaan als hoofd van ELLE magazine.
3. In de bewoonde wereld, dus niet in dit gat.
4. In mijn bed, want moe ben ik zeker.

E. Four people I tag:
Henk, Klaas, Jan en Piet.
tenzij je je geroepen voelt deze tag over te nemen natuurlijk. Dan mag je de taak van Jan overnemen.

F. Four TV shows I watch:
1. Prisonbreak
2. Project Runway
3. The Mentalist
4. 90210
..en stiekem nog twintig andere series die voor mijn huiswerk gaan.

Het leek me tijd voor weer een blog. Ik wil even zeggen: Iedereen is natuurlijk welkom op mijn 'housewarming' haha, helaas gaat het waarschijnlijk nog even duren voordat mijn kamer leefbaar is. Hij wordt op het moment nog gebruikt als opslag plaats, zonder vloer of bed en andere dingen die behoorlijk belangrijk zijn voor een slaapkamer. Ik slaap nu nog in mijn moeders 2-persoonsbed, geen bezwaar hoor.


Voor de rest voel ik me sinds vandaag redelijk gehandicapt. Met gym zijn we voor de zoveelste keer aangekomen bij het turn-onderdeel. Wat stiekem wel mijn favoriete onderdeel is. Maar vandaag bij de overslag over de kast ging het even fout. Ik was ongeconsentreert en lachend deed ik de overslag. Alles ging goed behalve de landing. Ik was vergeten mijn rug weer recht te strekken en mijn buik aan te spannen, ik 'rolde' dus voorover door als een soort halve cirkel en heb hierbij mijn onderrug geforceert. Ik loop nu echt als een tachtigjarige vrouw en overweeg om een rollator aan te schaffen.


Ook heb ik vandaag een dummy gekregen (een boek in A4 formaat met lege bladzijdes, die je kunt gebruiken als stylebook of tekenboek e.d.) van Nigel, voor mijn verjaardag (op 30 april, haha). Gewoon zomaar, omdat hij vondt dat ik weer meer moest gaan tekenen. Ik ben ook echt van plan om weer meer te gaan tekenen, als ik de tijd vindt om erin te beginnen dan scan ik wel wat in!


Oh, en ik heb gisterochtend mijn bestelling van Bol.com ontvangen! Sinds ik Twighlight heb gezien wilde ik al een tijd het 2de boek bestellen New Moon en heb dat ongeveer een week geleden ook gedaan. Gister kwam de postbode dus met een pakketje en ik ben er gelijk in begonnen. Ik ben totaal geen lezer en het enige waar ik met plezier als een trein doorheen kan gaan is de Harry Potter serie en nu dus de Twighlight serie. Hij leest, zoals verwacht, erg lekker. Weer eens wat anders als TV kijken en computeren. Misschien wordt ik ooit nog een soort van 'intelligent'.

Het duurde even maar oke, internet werkt ein-de-lijk weer. Ik had wel verwacht op tegenslag op internet gebied als we gingen verhuizen. Misschien hoogstens een week zonder, maar 3 weken? Nee, die had ik niet aan zien komen. Sorry dus voor mijn afwezigheid, en tot mijn grote irritatie heb ik ook niet kunnen commenten/meelezen op andere blogs. Daarnaast had ik natuurlijk geen tijd om zelf te schrijven over het hele verhuisgebeuren terwijl dat af en toe best wel nodig was. Er is niks schokkends gebeurt maar soms had ik gewoon even een uitlaatklep nodig en dan ging ik als alternatief alles opschrijven. De eerste paar dagen zaten we ook zonder TV en ja, het enige wat ik toen kon vinden (aangezien alles ingepakt zat) was pen en papier.

In ieder geval, het huis is nu al redelijk bewoonbaar. Ik ben ook al wel gewend aan het huis en zo erg vind ik het allemaal niet meer. Alleen het enige wat me nog steeds dwars zit is dat ik zo ver van iedereen vandaan woon, en daar moet ik dus gewoon aan gewend raken. Mijn kamer is nog niet af omdat mijn kamer gebruikt werd als bergruimte waar alle onuitgepakte dozen werden geplaatst. Het wordt er al steeds minder vol en als het goed is wordt ook daar over ongeveer een week of twee de vloer ingelegd en kan ik eindelijk beginnen met inrichten. Ik hou jullie op de hoogte.

En dan is het nu tijd om verloren tijd in te halen!

Dat is eigenlijk de meest gepaste uitspraak die ik kan doen over de afgelopen week. Ten eerste een ohmygod voor Chris Brown. Voor wie ik de zaal in werd gepusht, de glazen ramen van HMH letterlijk braken, en voor wie ik als toppunt van hysterie een vliegende fotocamera tegen mijn hoofd kreeg. I don't care, ik had een goede plek bemachtigd en hij nam alle pijn weg, it was all worth it. Het was ge-wel-dig. Ik ga geen volledig verslag doen maar moet toch wel een paar hoogtepuntjes delen want, Chris zou Chris niet zijn als hij niet een paar leuke verassingen in petto had. Ohmygod voor z'n lichaam, voor zijn stem, voor zijn dansmoves, voor zijn alles. Hij liet naast zijn moves ook zijn gevoelige kant zien met liedjes als 'Say Goodbye'. Ook kregen we in een kleine pauze een kijkje 'achter de schermen' waarna hij op het einde van het filmpje vroeg achterom te kijken. Ik heb nog nooit zoveel mensen zo goed zien luisteren, in één oogwenk stond iedereen met z'n neus de andere kant op en daar verscheen Mr. Brown op een soort van vliegende schotel met 2 dansers en toen, toen trok hij zijn shirt uit, een oh my god voor dat. Ook heb ik en de rest van het publiek de rol over genomen van Jordin Sparks om samen met Chris het welbekende 'No Air' te zingen. Helaas ben ik niet op het podium gesprongen, waar ik nog steeds spijt van heb. Kortom het was !@#$%. in a good way, snap je?

Misschien denk je, waar blijven de filmpjes/foto's. Helaas, maar die heb ik niet gemaakt. Uiteindelijk zouden ze er toch allemaal zwaar kapot uit zien, foto's heeft L. wel gemaakt dus misschien dat ik ze nog wel post. Ach, de ervaring zelf was voor mij goed genoeg. Dat blijft toch wel vast in mijn geheugen en ik denk dat krakende geluiden en wazige beelden (want beter wordt het niet met mijn 2 jaar oude Samsung) daar niet heel veel bij zullen helpen. Wat overigens niet betekend dat ik niet even snel een filmpje van Youtube kan stelen:





Dus, tot hier mijn Chris Brown verslag. Misschien ook wel leuk om te weten:
Ik ben verhuisd
Pats, boem! Ineens. Het dringt zelf pas sinds kort tot me door. Verdere uitleg komt later. Het verklaard overigens waarom ik niet gelijk de volgende dag verslag heb gedaan van Chris Brown en andere dingen, ik heb nog steeds géen internet terwijl dat er 2 dagen geleden al had moeten zijn. Nu ben ik even verkast naar mijn opa en oma omdat ik moest 'leren' maar ik kon het natuurlijk ook niet laten om even te bloggen en even wat mensen een bezoekje te brengen. Hopelijk tot gauw!

[edit]10 januari: Nieuwe layout[/edit]

Ik heb de tijd niet gehad om erover te schrijven maar afgelopen woensdag hebben we de sleutel van het nieuwe huis gekregen. Zoals je misschien wel weet ben ik niet bijster enthousiast over het hele verhuis gebeuren. Maar als ik mijn moeder zie werken in het nieuwe huis, kleurtjes zie uitzoeken, ideëen opdoen uit woonbladen en haar ogen zie oplichten denk ik: "Oke, misschien moet ik toch wat minder van mijn haat laten blijken bij alles wat met het huis te maken heeft" Niet dat het nou zo vreselijk is dat mijn wereld instort of iets dergelijks maar als je heel je leven gewend bent alles in de buurt te hebben (school, bus, vrienden etc) dan komt verhuizen naar een plaats waar je dat alles niet hebt toch wel redelijk hard aan. Het gaf wel een heel raar gevoel om daar rond te lopen wetende dat ik hier over een maandje echt zou intrekken. Het wordt nog even wennen aan het idee maar het komt vast goed. Nu alles een beetje vorm begint te krijgen (vloer erin, muren geverft etc.) komt het vast wel goed. Binnekort moet ook ik mijn kamer gaan inrichten, misschien word het tijd dat ik een schets ga maken of een soort collage, en dat vind Dewi dan weer wel leuk! Als ik iets in elkaar heb geflanst krijgen jullie het zeker te zien, en natuurlijk ook foto's van mijn nieuwe stulpje. Zie je wel, ik vind het wel een beetje leuk.

Dan nu even een ander onderwerp, informatica op school. Wat moet je ermee? Ja dat vraag ik me ook weleens af. Ik had het toch lichtelijk onderschat toen ik dat vak koos vorig jaar want ik moet echt dingen weten die me totaal niet interesseren. Ik interesseer me alleen maar voor design e.d. maar ik moet natuurlijk alleen maar dingen weten als binaire getallen en andere onzinnige computer technische dingen. Op het project waar we nu mee bezig zijn had ik me wel verheugd, maar het valt tegen. We moeten een website in elkaar zetten, leuk zou je denken. Maar de layout moet opgebouwd zijn in tables. No fucking way. Dat is dus zo ongeveer het enige wat ik nooit heb 'bestudeert' en daar kan ik dus echt helemaal niks van. Dat wordt dus nog even bikkelen, aangezien ik morgen voor 12 uur een perfect in elkaar gezette website moet hebben ingeleverd. Yes.

Oh, en hier nog een foto van gala. It's a little late, maar ik kwam er gister pas achter dat ze online waren gezet. Dit is er één van onder het gala, so please ignore my head. Als ik naar deze foto kijk kan ik maar aan 1 ding denken: KOUD! Oh, en ik heb de neiging 'm naar beneden te trekken XD.



met julia.

Hehe, na allerlei gezeur met internet -alweer- hoogste tijd voor een blogje.

Vanochtend om half 8 werd ik gewekt door een telefoontje van een niet normaal wakkere Julia. Half 8 lijkt misschien niet zo vroeg maar ik hoefde 11 uur pas op school te zijn dus dan is het minder. Eerst had ik geen idee waarom ze zo achterlijk vroeg belde, en zo wakker, maar toen wist ik weer waarom: Ze is gister terug gekomen van haar 2 weken durende vakantie in Thailand! -dat is pas leven- en had nog last van een jetlag waardoor ze al om 5 uur 's ochtends wakker was geworden, whaaaaaat!? Ze vroeg of ik wat eerder naar haar huis wilde komen omdat ze nog een cadeautje voor me had meegenomen, spannend! Ik dus aankleden en snel op weg naar haar huis, door de winterkou en niet te vergeten de sneeuw. Aargh, leuk hoor sneeuw, maar niet als je er doorheen moet fietsen. Eindelijk aangekomen, let op: zonder te vallen!, stond ze voor de deur met 2 pakjes. Ze heeft uit Thailand een adidasvest meegenomen, geen echte natuurlijk maar should i care? nooo, en 2 wannabee rayban wayfarer zonnebrillen. Yeeey, ik ben echt weer helemaal blij. Stiekem had ik haar wel een beetje gemist deze vakantie!

En nu zit ik hier al weer thuis. Ik had slechts 2 lessen vandaag. Echt nauwelijks de moeite waard om mijn leven voor te riskeren. Maar goed.
Ieeeh! wat gek trouwens, woensdag krijgen we de sleutel van het nieuwe huis. Dat betekend dat ik over een paar weken verhuisd ben. Het dringt nog helemaal niet tot me door. En ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet heel veel zin in heb. Dat extra eind fietsen om in de bewoonde wereld te komen, waar ik nu middenin zit, zie ik niet helemaal zitten. Vooral niet in dit weer maar echt veel keus heb ik niet.

Heel even dacht ik dat ik beland was in een oorlogsgebied. Knallen en boemen haalde mij uit m'n slaap. Ik opende mijn ogen. Ik was gewekt door een duizend knaller en hij was nog niet afgelopen want het geluid van duizend rotjes klonk nog steeds in mijn kamer, ondanks dat de ramen dicht waren. Dit moest duidelijk een oudjaarsdag zijn.

Afgelopen jaar moesten we al het geld opsparen voor de verhuizing. Niet dat we zo krap zaten dat er alleen maar geld was voor nieuwe onderbroeken en mama heeft ook heel hard gewerkt om ons te geven wat ons hartje begeerde maar echt grote dingen als op vakantie gaan zaten er helaas in. Maar 2009 zal dit allemaal goedmaken, nu maar hopen dat alle beloftes en plannen uit zullen komen.

Verhuizing (eind januari)

Concert Chris Brown <3

Mijn 16de verjaardag

Meireizen » Praag (met school)

Bruiloft van mijn neef waarvoor we naar Bulgarije zullen afreizen

Op vakantie, en dit keer echt

Weekend shoppen in het buitenland (Barcelona, London o.i.d.)

Weekje vakantie met vriendinnen

Jup, de plannen zijn er! Voor de rest hoop ik in 2009 een soort 'doel' te vinden. Ik ben een dromer maar het word tijd dat ik ook echt iets ga uitvoeren om zo'n droom werkelijkheid te maken. Zo moet ik echt eens een baantje gaan vinden, al is het alleen maar om ervaring op te doen. Daarnaast zal ik toch echt moeten gaan kiezen welke richting ik op wil qua opleidingen. Mijn interesses liggen verspreid over van alles en nog wat, het word de hoogste tijd een keuze te maken. De tijd begint te dringen aangezien ik na de zomervakantie aan mijn examenjaar zal beginnen. Ik verwacht dat het uiteindelijk allemaal wel goedkomt. Voor nu..

Iedereen een hele fijne, gezellige jaarwisseling met familie, vrienden, whatever. Tot volgend jaar!

Oke, in de vorige blog (die nu overigens niet meer te lezen is) vertelde ik dat ik was uitgeweest. Om eerlijk te zijn heb ik toen niet helemaal de waarheid gesproken, wel over het uitgaan, maar er zijn dingen gebeurt die toch wel redelijk belangrijk zijn om toch even op te biechten.

Het lijkt alsof de geschiedenis zich herhaalt, een half jaar geleden zaten B. en ik ongeveer in dezelfde situatie -ja, ongelofelijk hè- Toen al was ik het wachten op hem zat en kon ik geen hoogte van hem krijgen, nog steeds niet. Toen op een gegeven moment mijn aandacht werd getrokken door een andere jongen heb ik die kans gegrepen. Het was eigenlijk meer een opvlieging, hij was een uitwisselingsstudent en ik wist dat het maar een tijdelijk iets was, maar op dat moment voelde het goed. Het kwam met die jongen uiteindelijk tot zoenen, in mijn achterhoofd had ik nog steeds B. en stiekem was die actie ook wel een beetje om hem wakker te schudden. Hem te laten merken dat ik niet voor altijd op hem zou wachten. Ik heb er echter nooit wat over gehoord en zover ik wist deed het hem niks, het leek me duidelijk dat B. dus niet echt iets voor me voelde maar..

Een paar weken geleden hoorde ik pas van B. dat mijn actie van toen, in Mei afgelopen jaar, hem wel degelijk had geraakt en dat ik hem daarmee pijn had gedaan. Ik had geen benul. Ik weet wel dat er 'iets' is tussen ons, maar wát precies is tot op de dag van vandaag nog onduidelijk. Afgelopen zaterdag ben ik dus met een paar vriendinnen de stad in geweest en heb ik gezoend met een jongen, het was een zoen zonder betekenis of enige waarde maar op dat moment zag ik geen reden om te weigeren.

Ik heb er niet echt spijt van, maar ik ben er ook niet echt trots op. Ik voel me wel een tikkeltje schuldig. Maar wat verwacht hij van mij? Dat ik eeuwig op hem wacht tot hij weet wat hij wilt en bepaalde barricades doorbreekt? Misschien voelt hij zich wel genaait als hij dit hoort, maar hij kan toch ook niet van mij verwachten dat ik me als een 'bezet' persoon ga gedragen? En voor wat? Voor die onduidelijke onverschilligheid van hem? Ik laat toch geen 'mogelijke nieuwe liefde' schieten voor dat 'iets' wat wij hebben waarvan ik niet eens weet wat het betekend? Dacht het niet. Ik moet ook door. En echt, als mijn 'mogelijke nieuwe liefde' ooit voorbij komt word het de hoogste tijd dat meneer een keuze gaat maken, dan zal ik niet op hem wachten.